کاش می توانستم همیشه از تو بنویسم.

  می ترسم روزی نتوانم بنویسم و دفترهایم

خالی بمانند و حرفهای ناگفته ام هرگز به دنیا نیایند.

  می ترسم نتوانم بنویسم و کسی ادامه ی سرود

قلبم را نشنود.

  می ترسم نتوانم بنویسم وآخرین نامه ام در

 سکوتی محض بمیرد وتازه ترین شعرم به تو 

  هدیه نشود.

  دوباره شب،دوباره طپش این دل بی قرارم.

  دوباره سایه ی حرف های تو که روی دیوار روبرو

   می افتد.

   دلم می خواهد همه ی دیوارها پنجره شوند و من

 تو را   میان چشمهایم بنشانم.

  دوباره شب ،دوباره تنهایی و دوباره خودکاری که

با همه ی  ابر های عالم پر نمی شود.

  دوباره شب،دوباره یاد تو که این دل بی قرار را

 بیدار نگه داشته.

  دوباره شب،دوباره تنهایی،دوباره سکوت،دوباره

من و  یک دنیا خاطره

نازنین ، هر پرنده سفر کرده ای از تو می خواند و

 هر غنچه ای که می شکفد،

 نام تو را بر زبان می آورد. نیم نگاهی به روزهای

تنهایی ام کن و لحظه های زرد و بی صدای مرا تو

 آبی و ترانه باران کن.

بگذار باز هم قاصدک ترانه های من در هوای دلتنگی

 تو پرواز کند.

 همین حوالی بی قراری ها باز هم گلهای بی تابی

شکفته.  زیبا ، امشب ، شام غریبان عاشقانه من و تو

است. به یادت مثل شمع می سوزم و ذره ذره وجودم

 آب می شود.

تو هم به یاد بی تابی هایم شمعی روشن کن و بگذار

مثل من بسوزد.

مهربانی باران ، یادم کن در هر شبی که بی ستاره شد.

پی نوشت: از همه دوستان خوبم که تو این مدت

نتونستم بهشون سر بزنم عذر می خوام

 و رنگی که ....

و رنگی که مرا به تو پیوند دهد.

مهربانا آشفتگی کلمه هایم سرشار از حسن زیبای

حضور توست . من تو را با تمام هستی خود ، هم آوا با

رویش شقایقها احساس کرده ام .

براستی چه زمانی وجودم سرشار از شکوفه های

مهربانی تو  خواهد شد ؟

سلام دوستان گرامی و مهربانم

شاید هر گزباور نمی کردم در این مدت کوتاه که از

 عمر وبلاگ من می گذرد بتوانم تا این اندازه دوستان

 با معرفت و با مرامی پیدا کنم که دلهایشان آبی آسمانیست

 و چشمهایشان پر از نور مهربانی. از همه شما دوستان

خوبم بی نهایت ممنونم.

این روزها در این دنیای مجازی به هر کجا که سرک

 می کشیم تنها واژه مشترک دلتنگیست. سوای اینکه

دلتنگی  ما از کجا عارض می شود و دلیل آن چیست .؟

معتقدم انسان از بدو تولد که زاییده می شود دلتنگ است

 و گریه های اولیه نوزاد ناشی از دلتنگیست و حتی

انسان در نفسهای واپسین خود دلتنگ می میرد.

قبلا پستی را در این زمینه گذاشته بودم ولی خواستم

 بدونم تکلیف ما در برابر این دلتنگی چیست؟

ما باید  در این دنیای مجازی علیرغم دلتنگی هایی

که با آن مواجه هستیم در برخورد با دوستان خودمان

 به آنها امید و نشاط بدهیم . لا اقل کاری که کرده ایم

اینست که از وسعت دلتنگی دیگران کم کرده ایم .

 این خود نوعی ایثار است که من مطمئنم ناخودآگاه

 باعث آرامش بیشتر خود ما می شود. من خودم وقتی

با هجوم دلتنگی ها روبرو می شوم با خوندن کامنت

 محبت آمیز شما کلی آروم می شوم.شاید شما مهربونا

همین احساس منو داشته باشید.

منو ببخشید اگه پر حرفی کردم .براتون از خدا وند

 سلامتی و توفیق و اراده قوی در انجام کارها را

آرزو دارم.

پ.ن1:اگر تمام شب برا ی از دست دادن خورشید

 گریه کنی لذت دیدن ستاره ها را هم از دست

 خواهی داد (شکسپیر)

پ.ن2: دوستان خوبم فهیمه ؛ بهونه ؛ مژگان ؛ پرند

 می دونم چقدر دلتنگ هستید.از خدا می خوام هرچه

 زودتر دلتون پر از شادی بشه.

  یاد آن شب

 ایشالا هرجا باشه سلامت باشه

دیریست دلم گرفته باران

اشکم که ز غم سرشته باران